خود غرقگی
چند شب پیش سخت ناخوش شدم. یک جور مسمومیت شدید بود انگار. از آن ناخوشی هایی که از شدت درد و رنج به خدا میرسی و پس از پایان رنج آرامشی عظیم در تو ایجاد می شود. این ناخوشی درسی ارزشمند برایم داشت! اینکه هرگاه با فرد بیماری مواجهه می شوم بجای تجویز دارو (تخصص گرایی) یا سرزنش کردن و بی مبالات خواندن (سرزنش گرایی!) او را –بپذیرم-.
منظور از پذیرش همدلی یا پذیرش همه جانبه و بی قید و شرط کسی است که متحمل رنجی شده است. برخی از ما متخصص هستیم و افراد هنگام بیماری و ناخوشی به ما رجوع می کنند. برخی هم فقط دوست، همکار یا خویشاوند یک بیمار هستیم. این بار که با فرد ناخوشی مواجه می شویم دقت کنیم، رفتارمان با فرد مقابل چگونه است؟
به عنوان متخصص یادمان باشد، قبل از اینکه آن فرد بیمار باشد یک انسان است درست مثل ما و بیش از تخصص نیازمند -همدلی و پذیرش- است. اگر هم متخصص نیستیم لطفا نه پند بدهیم و نه سرزنش کنیم. غرق ذهن خود نباشیم!
خود-غرقگی ناخوشی شایع این روزهاست! بسیاری از ما ممکن است دچار این ناخوشی باشیم- بی آنکه خبر داشته باشیم!
خود- غرقگی یا self-absorption به این معنی ست که تبدیل به خود درگیرانی بیش از حد شدهایم، بیآنکه تعمدی داشته باشیم، دیگران را حذف میکنیم و صرفا درگیر ذهنیات خود (افکار، مسائل روزمره و تصورات) هستیم. اغلب وقتی متوجه این موضوع میشویم که افراد از نظر عاطفی، از ما یا از محیط ما جدا شده باشند. خود غرقگی، ذاتاً مانع بخشندگی میشود. (منظورم از بخشندگی به معنای مرسوم جامعه یعنی صرف پول برای دیگران نیست)
بخشندگی یعنی آگاهی از گرانقدری خود!
بخشندگی در باره ارزش خود و در باره بخشنده بودن با خود است.
بخشندگی یعنی پذیرش بیقید و شرط خود که منجر به پذیرش بی قید و شرط دیگران نیز میشود.
نمیتوانیم قدر دیگران را بدانیم بی آنکه ارزش خود را درک کنیم.
نمیتوانیم با دیگران همدلیکنیم اگر همدل خوبی برای خود نباشیم.
فراموش نکنیم بخشندگی هدیه ذاتی همه ماست. تا می توانیم بخشنده باشیم.#سیمامهذب 11 مرداد96
این یادداشت با الهام از کتاب رهبری انسانی نوشته شده است.
زندگی تان سرشار بخشندگی باد- انشالله