کودکی هایم اتاقی ساده بود
قصه ای دور اجاقی ساده بود
شب که میشد نقشها جان میگرفت
روی سقف ما که طاقی ساده بود
میشدم پروانه خوابم می پرید
خوابهایم اتفاقی ساده بود
زندگی دستی پر از پوجی نبود
باری ما جفت و طاقی ساده بود
قهر میکردم به شوق آشتی
عشقهایم اشتیاقی ساده بود
ساده بودن عادتی مشکل نبود
سختی نان بود و باقی ساده بود
قیصرامین پور
از حضرت عیسی(ع) پرسیدند که سخت ترین چیز در هستی چیست؟ گفت: خشم خدا. گفتند: از این خشم چگونه امان یابیم. گفت: ترک خشم خویش کنید تا ایمن از خشم خدا شوید.
هرگونه اهانتی به ارزش ها و مقدسات، خلاف اخلاق اجتماعی و آزاد اندیشی است و این مهم را هر انسان عاقل و متمدنی تصدیق می کند ولی پرسش این است: آیا رفتارهای خشونت بار می تواند پاسخ مناسبی برای این قبیل اعمال باشد؟آیا خشونت تاکنون توانسته مانع تکرار این اهانت های گاه و بیگاه شود؟ابتدا باید دید هدف از تولید و انتشار این قبیل ساخته ها چیست؟ ظاهرا صرف توهین به مقدسات نه تنها سودی برای حامیان و سازندگان آن نخواهد داشت که مضر نیز هست (رجوع کنید به وقایع پس از انتشار این ساخته ها) آنها به نظر هدف بزرگتری دارند. اینکه "مسلمانان را مردمانی کینه توز، عقب مانده، خشن، فاقد تعقل و رفتارهای خردمندانه" معرفی نمایند و ظاهرا برخی افراد نیز ناخواسته آنها را در راه رسیدن به اهداف شان یاری می کنند. فراموش نکنیم:
خشونت مانع از اثبات حقانیت یک اندیشه یا عمل می شود.
رفتار آن جانباز عزیزی را یادآوری می کنم که تاثیرگذارترین پاسخ را به انتشار کاریکاتورهای توهین آمیز دانمارکی داد. وقتی زیباترین تصویر از حضرت مریم را بر دیوار بزرگ مقابل این سفارت در تهران نقاشی کرد.
در محدوده شهر دیگر برج ساخته نمی شود. زیرا هم مهندسین ساختمان و هم غالب مردم از این حقیقت آگاهند که زندگی در محیط های بسته و فاقد فضای سبز کافی باعث کسالت جسم و روح می شود. به همین علت ساختمان های بزرگ در خارج ار محدوده شهر و در حصاری از درختان و باغ های زیبا بنا می گردد. در داخل شهر نیز همه کاملا مراقب درختان و فضاهای سبز هستند. به ندرت کسی به خود اجازه آسیب رساندن یا قطع درختی را برای ساختن بنایی می دهد. تقریبا همه افراد از نقش تاثیرگذار درختان در ادامه حیات موجودات زنده و نیز فراهم کردن آسایش، آرامش و سلامت جسمی و روحی انسان آگاه هستند. در شهر شعار "احترام به درخت" همه جا به چشم می خورد چه به صورت نوشتاری و چه به صورت تصویری و این پیام یکی از اولین دستور العمل هایی است که به کودکان نیز آموزش داده می شود.
چند روز پیش برای زیارت به حرم امام رضا مشرف شده بودم. جهت طلب شفا برای خواهر جوان یکی از همکاران. معمولا وقتی میخواهم برای کسی دعا از ته دل و خالصانه دعا کنم به آنجا میروم زیرا اعتقاد دارم مکان های مذهبی سرشار از انرژی مثبت هستند. مثل همیشه حرم خیلی شلوغ بود. به هر ورودی که میرفتم جمعیتی انبوه منتظر ورود بودند و بازرسی هم که مزیدی بر تجمع، کم صبری و فشار جمعیت برای ورود سریع تر بود. طبعا انتظار نداریم در مکان های مذهبی شاهد آن خشونت و شتابزدگی باشیم که در سایر نقاط جامعه می بینیم. ولی متاسفانه این وضعیت انگار بیشتر در آنجا به چشم میخورد. افراد از هر شگرد و فنی که می دانستند برای مضروب کردن فرد دیگر و باز کردن راه به سمت ضریح بهره می گرفتند و در این میان گویی آنچه فراموش می شود رعایت حال دیگران و آن حالت معنوی و ارامشی است که باید در زائر موجود باشد. شرح بقیه ماجرا گرچه ممکن است آموزنده باشد ولی هدفم از نوشتن این مطلب بیشتر پیشنهاد و خواهش از مسئولین محترم آستان قدس برای توجه به این وضعیت است.
سال ۱۳۸۱ وقتی در مقطع دکترای مدیریت استراتژیک پذیرفته شد به نظر مدیران دانشگاه در رشته ای پذیرفته شده بود که مورد نیاز سازمان نبود لذا به صلاحدید آنان مشمول هیچگونه حمایت مادی و معنوی نشد اما در سال ۱۳۸۳ برای نوشتن برنامه راهبردی یکی از بخش های دانشگاه علوم پزشکی و با عنوان متخصص دعوت شد. با کمال میل پذیرفت و از آنچه در بضاعت داشت دریغ نکرد. نکته جالب اینجاست که پس از اتمام کار- با وجود دعوت سازمان- هیچگونه پاداش مادی و معنوی شامل حال وی نشد.
سال ۱۳۸۷ در مقطع دکترا فارغ الحتصیل شد و مدرکش را برای ارتقاء سازمانی به دانشگاه ارائه کرد. پاسخ چنین بود:
استیفن هاوکینگ گفت:"به ستاره ها نگاه کنید نه به پاهایتان. با ذکاوت عمل کنید و هدف های بزرگ داشته باشید."
به جای آسمان من به کفشها نگاه میکنم
به جای فردا یا که امروز به دیروز نگاه میکنم
به جای گفته ها من به گوینده نگاه میکنم
اصلا به جای تمام دنیا من فقط به جایی که حضور دارم نگاه میکنم و تصورم این است که تمام جهان در وجود گفته ها و اعمال من خلاصه شده.
چندی پیش برای آگاهی علاقه مندان به موضوعات مطالعات زنان و نیز آینده پژوهی مقاله ای از خانم دکتر ايوانا ميلوچويک را ترجمه کردم. از آنجا که در این حوزه نشریه مرتبطی را در زبان فارسی نیافتم، آن را برای سایت آینده پژوهی ارسال کردم که چاپ شد. متاسفانه این سایت نیز فیلتر است و دسترسی به آن برای برخی ممکن نیست لذا آن دسته از عزیزان می توانند مقاله را در همین جا مطالعه فرمایند.
"قلب هر انسانی در اختیار خود اوست. ما برای پایان دادن به خشونت باید بی وقفه بکوشیم تا خود را از شر خشونت درون رها کنیم. ستیز درونی زمانی که به بیرون فرافکن می شود به صورت هرج و مرج جهانی جلوه می کند. ما با قبول و شناخت این واقعیت که جاده صلح بیرون از ما نیست باید نسبت به انرژی هایی که فرافکن می کنیم شناخت داشته باشیم". کریشنا مورتی
در زندگی هریک از ما کسانی یافت می شوند که تاثیر قابل ملاحظه ی داشته اند چه از جنبه مثبت و چه جنبه منفی. اما آنکه باعث شکوفایی بهترین وجه از جنبه های مختلف یک انسان یا انسانها شود بی شک در مسیر زندگی به یکی از عالی ترین جایگاه ها رسیده است زیرا چنین فردی علاوه بر تعالی خویش به تعالی دیگری نیز یاری کرده و به تعبیر من بزرگترین رسالت انسانی است.
پس اگر واقعا به سعادت کسی علاقه داریم از مسیر درست به او یاری رسانیم که تخریب همیشه آسان تر از ساختن است. بهتر است کمی بیشتر در این خصوص بیاندیشیم اینکه دوست داریم پس از خود چه میراثی باقی گذاریم. یادگارهایی نیکو یا...؟ انتخاب با ماست...
آن کس که نخواهد بلندای کسی را ببیند چشم خویش را هرچه تیزتر به پستی ها و پیش پا افتادگی هایش می دوزد و با این کار خود را رسوا میکند. "نیچه"