عمریست درختی سر راهت هستم
من شاهد بغض و اشک و آهت هستم
هر قدر دلت خواست برویم بنویس
امروز دگر تخته سیاهت هستم
....
پروانه بهزادی آزاد
شعرهای ایشان حرف ندارد...آنقدر که حتی مرا هم که -اهل- شعر- نبودم اهلی کرد...!!
--به بهانه چاپ کتاب دوم ایشان با عنوان « سیب و سرسره» ناشر فصل پنجم...از طریق سایت جیحون نیز می شود آنلاین تهیه کرد.
گرچه شاید نتوان گفت رفتن- بهترست- یا -ماندن- اما به -نظرم- آنها که می روند با آنها که می مانند یک -فرق عمده- دارند.
آنکه -می رود- در جستجوی یافتن و ساختن جهان بیرونی برای خویش و حلقه بستگان ست و آنکه - می ماند- به دنبال ساختن جهان درون...
آنکه می رود بیرونی متفاوت و -احتمالا -بهتر از قبل خواهد یافت -به اضافه- یک گم کرده درونی که -همواره- به گذشته اش می خواند...
ولی آنکه می ماند در جستجوی یافت و ساخت جهان درون است. او نیز خواهد یافت- چه بداند چه نداند- البته همراه- یک گم کرده بیرونی...! حسرت داشتن بیرونی- متفاوت تر- و بهتر از آنچه در آن به سر می برد...
برای من- یلدا- معنی خیلی با ارزشی داره...یلدا یعنی "پایان شب سیه سپیدست"...یلدا یعنی بدونیم درست همان وقتی که به انتهای جاده طولانی سیاهی و ناامیدی فزاینده میرسیم...نور... روشنایی... سپیدی و امید می تونه- پشت در باشه و - کم کم- از راه برسه...درست همانطور که هیچ چیز در خلقت ناگاه اتفاق نمی افته و زمان و سیر طببعی خودش رو داره... یلدا هم بر همین پایه و در واقع نوعی نشانه ست...
بیایید یلدا رو جشن بگیریم...در کنار -هم- جشن بگیریم...نه فقط در انتهای پاییز...بلکه هر زمان که حس می کنیم سیاهی و نا امیدی بدجوری ناخوشمان کرده...یلدا رو ساده برگزار نکنیم...برای یلدا -تنها- به میوه و شیرینی و آجیل بسنده نکنیم...یلدا را با شکوه جشن بگیریم...باهم...نه فقط با خوراکی های جوروجوار که کاممان شیرین و خوش شود...که این نیز در جای خود نیکوست...یلدا را جشن بگیریم...همان گونه که نیاکان ما می گرفتند...در کنار هم- به کمک هم- با شیرین کردن روح و جان خود و دیگری- با شمیم همدلی و شیرینی امید...امید به تلاش...امید به ساختن...امید به فردا...امید به آینده...یلدای همه مبارک بادا...