می گویند از آینده می توان در گذشته ردپایی یافت. همانطور که در ادامه خواهد آمد لااقل از حدود ۹۰ سال پیش در جامعه پرچالش ایران زنانی بوده اند (رجوع به پست "تعریف خانه و نقش زن در این خانه") که چشم به سوی آینده ای روشن داشته و حتی برای آن چشم اندازی نیز ترسیم کرده اند و صد البته نبایستی از نقش مردانی غافل شد که در این راه همراه و حامی آنها بوده اند. اما آنچه اکنون اهمیت دارد این است که ما از خود بپرسیم: ما برای حفظ و گسترش این چشم انداز چه کرده ایم و چه باید بکنیم؟ زن یا مرد فرقی نمی کند چون آینده متعلق به همه آنهایی است که در توسعه این چشم اندازها مشارکت می کنند.

عمده شعارهای اساسی که ازسوی جنبش زنان در "بیداری ما" مطرح می شد عبارت بودند از:

  • سعی کنید تخصصی بیاموزید تا استقلال اقتصادی پیدا کنید.
  • با خرافات مبارزه کنید.
  • زن ها را در امور سیاسی و اجتماعی شرکت دهید.
  • استقلال اقتصادی زن ضامن شئون اجتماعی اوست.
  • زنان ایران! آزادی ایران در دست شماست.
  • مادران ایران! بخواهید که در سرنوشت مملکت خود دخالت داشته باشید...

 چند پیشنهاد عملی جنبش زنان به وزارت فرهنگ وقت:

  1. اصلاح برنامه های مدارس دخترانه، تا بیش از این اوقات دختران به حفظ کردن چیزهایی که در زندگی شان احتیاجی به آنها نخواهند داشت صرف نشود.
  2. جلوگیری از ترویج تبلیغات خرافی که متاسفانه روز به روز زیادتر می شود و کوتاه کردن دست عناصر خرافاتی از پست های حساس در مرکز و ولایات.
  3. باز کردن کلاس های اکابر برای زنان به منظور با سواد شدن.
  4. رسیدگی به وضعیت بسته شدن مدارس در ولایات که با دست عمال ارتجاع بسته شده و مانع درس خواندن دختران گردیده است (مجله بیداری ما، شماره ۹، سال ۱۳۲۳، ص. ۲۵)