بعد از انتشار نامه تکان دهنده یکی از سه کوهنورد گم شده و به دنبال قوت گرفتن خبر از دست دادن این عزیزان تنها چیزی که می شود می توانم بگویم:"این سوء مدیریت ها و سهل انگاری های غیرقابل جبران" کی قرار است به پایان برسد؟ هر روز و در بخش های مختلف جامعه از بهداشت و درمان گرفته تا حوزه سیاست و اقتصاد شاهد از دست رفتن سرمایه هایی هستیم که بازگشت شان محال است و فقط و فقط دستاورد این مدیران قابل است و بس.

هرچه سعی می کنم خوش بین و مثبت اندیش باشم می بینم نمی شود چون روز به روز بر وسعت عملیات تخریبی یک عده، ناامیدی و از پا نشستن عده دیگر و سرانجام نابودی کامل این مرز و بوم افزوده می شود.

ای دریغ و افسوس بر آیدین بزرگی و همراهان و همه آن سرمایه هایی که از دست رفت:

من وتو يكي دهانيم كه

با همه آوازش، به زيباتر سرودي خواناست.

من و تو يكي ديدگانيم
كه دنيا را هر دم، در منظر خويش تازه‌تر مي‌سازد.

نفرتي از هر آنچه بازمان دارد،

از هر آنچه محصورمان كند، از هر آنچه واداردمان، كه به دنبال بنگريم.

دستی که خطی گستاخ به باطل می‌کشد.

من و تو يكي شوريم
از هر شعله‌ اي برتر، كه هيچ گاه شكست را بر ما چيرگي نيست
چرا كه از عشق رویینه تنيم.

و پرستوئي كه در سرپناه ما آشيان كرده است
با آمد شدني شتابناك
خانه را از خدائي گمشده لبريز مي‌كند...